امام خمینی(ره) بیستویکم مهر 1343 در پیامی به اهالی کرمان از مهاجرت حجتالاسلام محمدجواد حجتی کرمانی بهخاطر اعمال خلاف ماموران حکومت پهلوی اظهار تاسف کردند و از وی خواستند تا به شهر خود باز گردد...
امام خمینی(ره) ششم آبان 1341 در جمع 200 نفر از کسبه بازار تهران که در منزل ایشان گرد هم آمده بودند، درباره لزوم لغو لایحه انجمنهای ایالتی و ولایتی سخنرانی کردند. متن سخنان ایشان چنین است:
این قیامی که از 15 خرداد شروع شد و تا کنون باقی است و امید است باقی باشد تا همه اهداف اسلام جامه عمل بپوشد، قیامی اسلامی است، قیامی ایمانی است، پیرو هیچ قیامی نیست. همه میدانیم که قیام 15 خرداد مبدأ عطفی بود در تاریخ؛ نه پیرو نهضتهای دیگر، قیامهای دیگر. این شعار باید محفوظ باشد که این قیام قیام ملی نیست، این قیام قیام قرآنی است، این قیام قیام اسلامی است
کوبیدن حوزه های علمیه و حمله مسلحانه به مدرسه فیضیه و صحن مطهر قم و کشتار دستجمعی 15 خرداد جز خدمت کورکورانه به صاحبان دلار چه اسمی دارد؟ فشار به مراجع اسلام و علمای اعلام و محصلین حوزه های علمیه و تاخت و تاز به دانشگاه، جز خدمت به اجانب چه نتیجه ای داشت؟
امام خمینی(ره) 28 فروردین 1343 در جمع بازاریان شهرستان شاهی در سخنانی گفتند:
فعلاً کاری با آنها نداشته باشید. شما هر چه میتوانید جوانان را به مسجد دعوت کنید. جریان دین اسلام را به آنها تلقین نمایید. کمکم حساب بهاییها را هم در این مملکت خواهیم...
پانزده خرداد که ما مردان با اراده ای را از دست دادیم و جوانانی از دست ملت ما رفت، نقطه عطفی در تاریخ و مبدا این نهضت است . آنها که در پانزده خرداد قیام کردند، قیام مردانه کردند و در مقابل دژخیمان نه گفتند و به شهادت رسیدند، آنها مبدا این نهضت عظیم شدند .
امام خمینی(ره) شانزدهم اردیبهشت 1342 در جواب تلگراف علما و فقهای همدان که مبنی بر اظهار تاسف و تاثر از فاجعه فیضیه بود، نوشتند که اگر مسلمین غفلت کنند، حکومت پهلوی و عمال اجنبی از احکام ضروری اسلام تجاوز کرده به اساس اسلام ضربه خواهد زد. متن پیام ایشان چنین است:
اگر عاشورا و گرمی شور و انفجار آن نبود،معلوم نبود چنین قیامی بدون سابقه مورد سازماندهی واقع شود.واقعه عظیم عاشورای 61 هجری تا خرداد 1342 و از آن تا قیام علنی بقیةاللّه(عج) در هر مقطع انقلاب ساز است.
دوم بهمن 1342 امام خمینی(ره) در نامهای خطاب به فرزند ارشدشان، آیتالله سید مصطفی خمینی از وضع فقرای شهر قم ابراز نگرانی کردند. متن نامه ایشان چنین است: