20 مرداد 1405
یکى از مجلههاى چاپ امروز [20 مرداد 1340]، گزارشى دارد با عنوان: سرنوشت اراضى اطراف تهران.
در این گزارش آمده است: اقدامات شرکتهایى که به کار تقسیم و فروش اراضى مشغولند، بىشباهت به کار رمّالها و جنگیرها نیست. بدین معنى، همانطور که رمّالها با یک تکه کاغذ، به اصطلاح مشکلات زندگى را حل مىکنند و از کار گره بسته عوامالناس، گرهگشایى مىنمایند، شرکتهاى مشتى شیاد نیز با یک سند، مردم سادهدل و بىاطلاع را ظاهراً در بهترین نقطه اطراف تهران، صاحب زمینهایى که برق و آب و آسفالت آن تضمین شده است، مىنمایند! ولى با وجودى که دولت، کار رمّال و جنگیر و فالگیر و دعانویس را مجاز نمىشناسند، متأسفانه این شرکتها به کار خود ادامه مىدهند.
ماجراى زمینهاى اطراف تهران، اغلب حتى تا نزدیکیهاى قله کوه دماوند هم پیش مىرود! مثلاً بعضى از شرکتها در عالم خیال، بر روى نقشه، کوهها را به قطعات هزار مترى تقسیم و شمارهگذارى مىکنند و حال آنکه نه فقط خریدار، بلکه حتى خود فروشنده نیز، نه زمینها را دیده و نه حتى یک کلنگ براى مجزا ساختن قطعات اراضى بر زمینها زده است! ماجرا به همین جا خاتمه نمىیابد.
بعضى از این افراد براى اینکه پول بیشترى به دست آورند و ظاهر کار را درست کنند، مشتریهاى سادهلوح را به زمینهاى آباد اطراف تهران که متعلق به افراد دیگر است مىبرند و ضمن نشان دادن این اراضى، از آینده درخشان آن و اینکه تا چند ماه دیگر خودشان همین زمینها را دو برابر از آنها خواهند خرید، مىگویند و مردم را سرکیسه مىکنند!
هماکنون، پروندههاى بسیار جالبى از تصرف غیرقانونى زمینهاى اطراف تهران در بازرسى نخستوزیرى و دادگسترى در دست اقدام مىباشد که مجموع زمینهاى مغصوبه آنها از چهار میلیون متر متجاوز است.[1]
پینوشت:
[1]. مجله تهران مصور، ش 936، 20 مرداد 1340، ص 9.
تعداد بازدید: 25